Nederlands Dans Theater - NDT2 − The beauty of it all

Parktheater, Eindhoven, 2 mei 2024

Het NDT lijkt zoekende naar hoe hun danswereld zich gaat ontwikkelen. De door mij gewaardeerde moderne dans met strakke duetten en fijne partnering inspireert nieuwe choreografen minder. Individuele beweging zoals in street-dance wordt nu meer gewaardeerd. Het is daarom fijn dat in The beauty of it all het niet doorslaat. Van de drie dansen zijn er twee ruim twintig jaar oud, alleen de middelste is nieuw en in opdracht van NDT2 gemaakt.
In de eerste dans 27'52" uit 2002 van Jiří Kylián kom ik volledig aan mijn trekken. Zes dansers rouleren en dagen elkaar uit door hindernissen te creëren in de rubberen dansvloerbedekking, soms komt een dansvloerbaan zelfs naar beneden om een ruimtelijke hindernis te creëren. Tussendoor ontstaat mooie partnering met strakke bewegingen. Dit gaat 27 minuten en 52 seconden door. Het einde is een soort waterval van dansvloerbanen die naar beneden storten.
Daarna komt het spiksplinternieuwe FIFTEEN MINUTES van de Engelse choreografe Maxime Doyle. Ze zet een sfeer neer van een verblijf in het heelal. 10 dansers komen als witte marsmannetjes in ruimtepak op en bewegen vrij in de gesuggereerde ruimte. Verlichte bollen boven de dansvloer versterken het beeld. In normale danscostuums vervolgt het schouwspel met dansacties van de dansers en de hemellichamen. Eén van de dansers in opvallende kleren kijkt verbaasd rond en stelt vragen. Het lijkt of ze droomt wat ze ziet. Luide buitenaardse muziek begeleidt het hele gebeuren.
De dansavond wordt afgesloten met Minus 16 van Ohad Naharin. De choreografie uit 1999 begint met een ritmische groepsdans waarbij 17 dansers op klapstoeltjes in een halve cirkel synchrone gymnastiekoefeningen doen die steeds veranderen. in de laatste episodes gaat er steeds een kledingstuk uit. Daarna gaat de troupe op een schone vloer verder met afwisselende, wervelende bewegingen waarbij het er steeds vrolijker aan toe gaat. Plotseling verspreiden alle dansers zich in de zaal tussen de toeschouwers. Zo nodigen ze argeloze vrouwelijke bezoekers uit om hen te vergezellen op de buhne. Daarna ontstaat er op de dansvloer een feestje waarbij met respect voor de gasten er zoveel mogelijk samen gedanst wordt. Uiteindelijk keren alle dames terug in de zaal en genereren de dansers nog een verrassend einde aan hun feestje. Na een langdurig, luid applaus verlaat iedereen met een glimlach het theater.
Terugkijkend houd ik een diffuus beeld over aan deze dansavond. De eerste dans vond ik ouderwets goed, de tweede was van een heel andere orde, maar maakte mij niet enthousiast. De derde dans zat uiteindelijk vol mooie mooves en had die leuke verrassing aan het eind. Toch kom ik er niet uit.
Frank van de Loo